ITHACANET

Τι τη θέλανε; Ευρωπαϊκή Μέρα της Μουσικής. Η μουσική χρειαζόταν μια μέρα γιορτινή; Η γιορτή χρειάζεται τη γιορτή της;

            Άμα δεν το έχεις μέσα σου, μην το παίζεις. Κρατική μιζέρια. Διευθυνόμενες εκδηλώσεις, γιατί έτσι πρέπει.

            Η κοινωνία σαν μουσική. Ή το έχεις ή δεν το έχεις. Ή φαίνεται ή άστο καλύτερα.

            Η ζωή σαν αρμονία. Από τον Πυθαγόρα  και τον Πλάτωνα. Κι από κει στον Χάϊζενμπεργκ. «Η σύγχρονη φυσική βαδίζει στους ίδιους πνευματικούς δρόμους πάνω στους οποίους περιπλανήθηκαν ήδη από καιρό οι Πυθαγόρειοι και ο Πλάτωνας.»

            Περιπλανήθηκαν. Η ζωή σαν μουσική και περιπλάνηση. Η μαθηματική αρμονία του κόσμου είναι μουσική.

Ήταν μια μέρα σαν εχτές, πριν καιρό, που βρέθηκα στο Παρίσι. Σα να λέμε «επαρχιώτης στην Ομόνοια», από παλιά ταινία.

Πήρα τους δρόμους. Και δεν μπορούσα να τους αφήσω.

Είχα καλή ξεναγό. Μια παριζιάνα ελληνίδα και κοσμοπολίτισσα.  Ήταν η πιο μεγάλη μου αστική περιπλάνηση, με τα πόδια.

Μια παρέα φοιτητές και γενικώς νέοι, κάτι χρόνια, ακόμα πιο πίσω από τότε, σκέφτηκαν να βγάλουν τη μουσική στο δρόμο και ο καθένας όπως μπορούσε. «Στο δρόμο» είναι σχήμα λόγου. Στις ταράτσες, στις σοφίτες, στα μπαλκόνια, στην είσοδο της πολυκατοικίας, στα λιθόστρωτα, στις πλατείες, πάνω σ'; ένα φορτηγό, σε αυτοσχέδιες , βιρτουόζοι των μουσών, μαθητές μιας κιθάρας, επώνυμα και πάντα ανώνυμα. Αν ήξερες ότι αυτός που παίζει μπροστά σου λέγεται Φίλιπ Γκλας ή Λέοναρντ Κοέν ήταν ένα δικό σου θέμα. Πάνω σε κάποια εξέδρα, από τις ελάχιστες στημένες ήταν οι Σκόρπιονς. Και νομίζω ότι είδα τον Jim Morrisson ανάμεσα στο πλήθος. Η μυσταγωγία σε πάει παντού, πάει το εδώ αλλού και τους φέρνει όλους  εκεί, που η φαντασία αποκτά ρυθμό και φύγει. Αυτό ακριβώς δεν είναι η μύηση, το μυστήριο και η μυσταγωγία; Να σε πηγαίνει αλλού. Να άγεσαι και να φέρεσαι άνευ διακεκριμένου σκοπού και από μια παράξενη αιτία.

Όποιος ήξερε να παιδεύει λίγο κάποιο γνωστό ή αυτοσχέδιο όργανο ήταν «έξω». Και το «έξω» ήταν παντού. Και η μουσική, επίσης, ήταν παντού.

Μια μοναχική κιθάρα, ένα βιολί πιο κάτω, ένα ροκ συγκρότημα, μια ορχήστρα δωματίου, τζαζ και μπλουζ, έθνικ παρέες, όλες οι φυλές του Ισραήλ.

Συγνώμη, αλλά δεν έχω ωραία λόγια να σας πω για συναισθήματα, ακούσματα, εικόνες και χρώματα. Το χαλάω. Φανταστείτε ότι θέλετε και ήταν όλα εκεί. Το Παρίσι είναι στη φαντασία.

Ο μυστικισμός του Πυθαγόρα είναι η γέφυρα ανάμεσα στα μαθηματικά και την τέχνη, την αρμονία και τη θρησκευτικότητα, τη μουσική σαν σκέψη και σχέση.

Γιορτή σαν Θεία Λειτουργία.

Το συνοθύλευμα, το ετερόκλητο, το αταίριαστο, ο αυθορμητισμός, η ψυχή, η χαρά, ο μαθητευόμενος και το πρώτο βιολί ήταν τα υλικά της αρμονίας. Αρμονία μαθηματική. Αρμονία αισθητική. Αρμονία μεταφυσική, λειτουργική, μια κοινωνία από τα υλικά που φτιάχνεται η μουσική. Ο κόσμος κόσμημα και κάλλος.  Ορφική θρησκευτικότητα. Η νηφαλιότητα του μυστικού βιώματος. Ο μαθηματικός λογισμός και η μουσική ρευστότητα.

Άμα δεν βγαίνει από μέσα σου, τι τις θέλεις τις εξέδρες; Δεν είναι έτσι η γιορτή.

Μην αντιγράφεις. Γιορτή με κοινοτικές οδηγίες δεν γίνεται.

Η πολιτική και η κοινότητα σαν μουσική.

Από odyssey στις Κυριακή, 22 Ιουνίου 2008 @ Κυριακή, 22 Ιουνίου 2008 12:42 πμ
Permalink
Tags: παρίσι , Μουσική , Πολιτική