ITHACANET

Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, σε πρόσφατη ομιλία του, θυμήθηκε το παλιό δίλημμα του φιλόσοφου Κορνήλιου Καστοριάδη: «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;».           Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, όταν μιλά για «βαρβαρότητα» είναι προφανές ότι την ταυτίζει με το σημερινό καπιταλιστικό σύστημα. Όταν μιλά για σοσιαλισμό, δεν ξέρουμε για ποιο πράγμα μιλά, γιατί από τις τελευταίες αποφάσεις του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, δεν προκύπτει ότι στόχος του ΠΑΣΟΚ είναι «ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας» ή έστω «η Συμμετοχική Δημοκρατία», την οποία είχε επαγγελθεί  το 2004. Κάτι το θολό έχει το κείμενο των εισηγήσεων και των αποφάσεων.

            Αν μάλιστα, λάβουμε υπόψη μας, ότι εισηγητής αυτής της απόφασης ήταν ο κ. Μίμης Ανδρουλάκης δημιουργείται μια μεγάλη απορία με ποιο μέρος του διλήμματος είναι κάποια ηγετικά στελέχη και τελικά το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Και αυτή η ρητορική απορία έχει αβίαστη απάντηση, διαβάζοντας τα κείμενα του νέου πολιτικού καθοδηγητή του ΠΑΣΟΚ. Πολύ φοβάμαι, ότι κάποιοι είναι με τη βαρβαρότητα.

Στο τελευταίο του βιβλίο ο φιλελεύθερος μαρξιστής, κατά δήλωση του, κ. Μίμης Ανδρουλάκης γράφει, πράγματα όπου φαίνεται α) να μη συμμερίζεται τον όρο «βαρβαρότητα» για τον καπιταλισμό και β) να μην αμφισβητεί τη διαιώνιση του (τα έντονα γράμματα είναι δική μου επιλογή):

-         «Η παγκόσμια ολοκλήρωση του καπιταλισμού έχει ακόμη μακρύ δρόμο ...;(σελ.59).  Ο καπιταλισμός βέβαια δεν είναι κλεψιά. Είναι ένας ιστορικός τρόπος παραγωγής και διανομής, με μια θεμελιώδη σχέση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία ...;» (σελ.70)

-         «Μεταξύ μας, το ιδεολογικό μου ένστικτο, αν και ήμουν στα είκοσι τρία, έλεγε ότι ο καπιταλισμός προϋπήρξε του ιμπεριαλισμού και θα ζήσει ύστερα απ'; αυτόν. Ήμουν σίγουρος ότι ο Λένιν το ίδιο πίστευε παρά τον αναγκαστικά πολεμικό τίτλο του σχετικού βιβλίου του. Άλλωστε, συμβούλευε τους κομμουνιστές να καθοδηγήσουν έναν νέο «κρατικό καπιταλισμό», δηλαδή να κρατήσουν την εξουσία και δημιουργήσουν μια οικονομία της αγοράς ακόμα και με εκχωρήσεις στο ξένο κεφάλαιο. Ήταν η περίφημη ΝΕΠ, Νέα Οικονομική Πολιτική, την οποία οι Κινέζοι εξήντα χρόνια μετά την ανύψωσαν και την γενίκευσαν σε μακρόπνοη στρατηγική. Μερικοί την αποκαλούν ειρωνικά Market  Leninism.» (σελ.104)

-         «Μπορεί να υπάρξει μια τελευταία αριστερή «ουτοπία» για ένα ανανεωμένο come back της Αμερικής στα επόμενα είκοσι τριάντα χρόνια; Μια «ουτοπία» γειωμένη, που θα εκφράζει τις ώριμες ανάγκες της αμερικάνικης κοινωνίας και θα εντάσσεται και ταυτόχρονα θα μεταβάλλει τη δυναμική του νέου καπιταλισμού στις ΗΠΑ; ...;Ειδάλλως αν πρόκειται για νέες σοσιαλιστικές χίμαιρες, τζάμπα θα φάμε τον χρόνο μας. Αριστερά λοιπόν και καπιταλισμός! Η «Αριστερά», είτε το ξέρει είτε όχι, παρά τις αντισυστημικές της φαντασιώσεις, ήταν και είναι γενετικά εγγεγραμμένη στις αντιθέσεις, στις μεταβολές, στη δυναμική και στις μορφές του καπιταλισμού».(σελ.140)

-         «Ο Μαρξ έχει πειστεί ότι η ωρίμανση των υλικών προϋποθέσεων για μια νέα κοινωνία απαιτεί την ολοκλήρωση του καπιταλισμού σε παγκόσμια κλίμακα, και γι΄ αυτό δεν διστάζει να χαιρετίσει κάθε βήμα που την επισπεύδει.» (σελ.115)

-         «Μετασχηματίζουμε την παγκοσμιοποίηση για να τη διασώσουμε. Τη διασώζουμε για να την μετασχηματίσουμε.» (σελ.118)

Αν διαβάζω καλά και προσπαθώντας με τις περικοπές αυτές, να μην αλλοιώσω το πραγματικό τους νόημα, ο κ. Μίμης Ανδρουλάκης   μας λέει ότι ο «σοσιαλισμός» είναι μια «αντισυστημική φαντασίωση», μια «χίμαιρα» και «τζάμπα θα φάμε το χρόνο μας», κυνηγώντας τον. «Αριστερά και καπιταλισμός», λοιπόν. Αριστερά και Βαρβαρότητα, γιατί είτε το ξέρει είτε όχι, όπως μας λέει ο σύντροφος Μίμης, είναι μέρος του συστήματος.

Για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία για το περιεχόμενο της πολιτικής σκέψης του κ. Μίμη Ανδρουλάκη, παραθέτω κάποια στοιχεία της, όπως τα καταγράφει.

Αμφισβητεί την απειλή της κλιματικής αλλαγής και τα αίτια της, με επιχειρήματα, που θυμίζουν τις πληρωμένες διαφημίσεις της χημικής και πετρελαϊκής βιομηχανίας των ΗΠΑ:  

-         « ...;Είμαστε κουρασμένοι από τις αστρολογικές προγνώσεις για την κλιματική αλλαγή. Οικο-κορεσμός! Go Green! Fuck Green! Eco Safe... Ένα πολιτικό και κυρίως διαφημιστικό τσουνάμι από οικολογικές μπαλαφάρες. Μια μελέτη αποδεικνύει ότι το 99% της green market είναι αναληθής. Η Terrachoice στην Αμερική έδειξε πως στις 1018 οικολογικές ταμπέλες οι 1017 είναι πλαστές ...;»(σελ.405).

-         «Μας πνίγουν οι δημόσιες σχέσεις της οικολογίας». (σελ.407)

Αφού αμφισβητήσει το κύρος των βιολογικών προϊόντων σε ποσοστό 99%, ( οι παραγωγοί, οι κρατικές υπηρεσίες ελέγχου και οι εταιρείες πιστοποίησης έχουν το λόγο), ιδού η πρόταση του κ. Μίμη Ανδρουλάκη, για την οποία η μητέρα επιχείρηση των μεταλλαγμένων προϊόντων, η Monsanto δεν θα είχε αντίρρηση:

-         « ...;Η αγροτική έρευνα, που έχει οπισθοδρομήσει, πρέπει να δημιουργήσει νέα υβρίδια, τα οποία ωριμάζουν με μικρότερη περίοδο βροχών. Λιγότερο νερό, λιγότερα φυτοφάρμακα.» (σελ.433).

Με αφορμή την πρόταση του για την αμφισβητούμενη από τον ίδιο «κλιματική αλλαγή», ιδού ποιο πρέπει να είναι το «δικό μας» πρόβλημα:

-         « ...;Το δικό μας πρόβλημα είναι να απαντήσουμε πώς και πόσο η πρόκληση της κλιματικής αλλαγής και η διαχείριση της σχετικής αβεβαιότητας, θα μετασχηματίσουν τον καπιταλισμό τα επόμενα είκοσι τριάντα χρόνια ...;»(σελ.407).

Με άλλα λόγια, στόχος μας πρέπει να είναι ο μετασχηματισμός - εξωραϊσμός αυτού που ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αποκάλεσε βαρβαρότητα: 

Όσο για την λύση του ενεργειακού μας προβλήματος, ο κ. Μίμης Ανδρουλάκης  είναι ξεκάθαρος:

-         «Η λύση είναι μία: η νέα γενιά πυρηνικής ενέργειας! Η anti-global «πράσινη» Γαλλία διαθέτει 58 πυρηνικούς αντιδραστήρες για παραγωγή ρεύματος ...;» (σελ.411).

Τελικά, μήπως, κάτι δεν πάει καλά με τα διλήμματα; Πολύ σύγχυση κυκλοφορεί και ο περίτεχνος λόγος λειτουργεί σαν προπέτασμα καπνού για ομολογημένες και ανομολόγητες αντιλαϊκές και κεφαλαιοκρατικές προθέσεις.

Τι είναι βαρβαρότητα και τι σοσιαλισμός; Και ο κ. Μ. Ανδρουλάκης με ποιον είναι;

  Ο Κορνήλιος Καστοριάδης, εγκαταλείποντας τον Μαρξισμό, είχε αποκηρύξει από τη δεκαετία του ';70 το δίλημμα αυτό.

Μήπως είναι καλύτερα να διαλέξουμε τα ύστερα διλήμματα του φιλόσοφου Καστοριάδη κι όχι αυτά που είχε αποκηρύξει;

Ούτε «σοσιαλισμός» ούτε «βαρβαρότητα», λοιπόν, για να μην μπερδευόμαστε. Αυτόνομες δημοκρατικές κοινωνίες, ο στόχος της πολιτικής. Δημοκρατίες συμμετοχής και συναπόφασης. Οικονομίες αυτοδιαχειριζόμενες και πολυμετοχικές, από ανθρώπους, που μπορούν, θέλουν και ξέρουν να το κάνουν.

Το ζητούμενο των πολιτών και της πολιτικής, αντί να παίζουμε με λέξεις, που έχουν χάσει το νόημα τους, να είναι κοινωνίες δημιουργημένες από πλειοψηφίες ανθρώπων, που διαθέτουν τη γνώση, την κρίση και την ικανότητα να παράγουν αυτόνομα συλλογικές ομορφιές.

 Χωρίς επαγγελματίες ιδεολογικούς μεσάζοντες, που προκαλούν κρίση και σύγχυση σε ανθρώπους και λέξεις.

Η πολιτική που σέβεται τον εαυτό της, τον άνθρωπο και την αλήθεια υπηρετεί την επιμόρφωση, την αγωγή των ανθρώπων, την απελευθερωτική παιδεία και στοχεύει στη δημιουργία πολιτών, με κρίση και γνώση, ικανών να αυτοδιοικηθούν. 

Θέλουμε, λοιπόν, Πολιτική που θα υπηρετεί την Αυτόνομη ατομική και συλλογική ύπαρξη των ανθρώπων και όχι την Κεφαλαιοκρατία και τη Βαρβαρότητα.  Θέλουμε πολιτική και πολιτικούς, που θα αυτοαναιρούνται.

Εάν τα αποσπάσματα δεν είναι επαρκή για την κατανόηση της σκέψης του συντρόφου Μίμη Ανδρουλάκη, να διαφημίσω το βιβλίο του, το οποίο είναι το «Λευκό κοτσύφι, Blue tree, Μαύρο καράβι», εκδόσεις Καστανιώτη. (Η τελευταία παράγραφος είναι  δωρεάν καταχώριση).

Από odyssey στις Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009 @ Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009 2:57 μμ
Permalink
Tags: Πολιτική