Τίς πταίει;
Υπάρχει μια φιλολογία κι ένας σκεπτικισμός για το ποιος φταίει για την κρίση. Από την πρώτη στιμή σωρεία νεοφιλελεύθερων και φιλελεύθερων, οικονομολόγων, πολιτικών και καθηγητών έσπευσαν να χρεώσουν την κρίση στο κράτος και στους πολιτικούς.
"Τα στεγαστικά δάνεια, που είναι υπεύθυνα για την κατάρρευση των δύο πρώτων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων στις ΗΠΑ και οδήγησαν στο ντόμινο, δόθηκαν, κατόπιν πολιτικών πιέσεων." .
Τώρα, υπάρχει και μια "αριστερά", που ανίκανη να προβλέψει ή να προτείνει λύσεις, αναζητεί συνομωσίες.
"Μήπως, είναι κόλπο του κατεστημένου η κρίση, για να επιβάλλουν σκληρούς όρους για την εργασία, την ασφάλιση και τη σύνταξη;".
Δεν είμαι "ειδικός". Δεν είμαι οικονομολόγος. Δεν είμαι, όμως, και μακάκας. Ή, τέλος πάντων, δεν θέλω να είμαι τέτοιος.
Το παλεύω, διαβάζοντας και κρίνοντας, με όσα εργαλεία έχω.
Έτσι το συμπέρασμα μου είναι ότι έχουμε
1. Μία κρίση για την οποία υπεύθυνες είναι οι τράπεζες.
2.Μία κρίση, που δεν γεννήθκε εξ αιτίας της μη πληρωμής κάποιων στεγαστικών δανείων, αλλά εξ αιτίας της φουσκωμένης τραπεζικής οικονομικής δραστηριότητας, χωρίς αντικρυσμα. (πάνω από το 50% των κερδών των τραπεζών δεν προερχόταν από τα δάνεια)..
3. Αυτή την κρίση, η οποία οφείλεται στην απληστία, όχι των τραπεζών, αλλά του συστήματος, που λέγεται καπιταλισμός, οι κυβερνήσεις, οι τραπεζίτες και οι σύμμαχοι τους προσπαθούν να τη φορτώσουν στην κοινωνία.
Τέλος.
Τώρα, σε ότι με αφορά, ως καφεπαντοπώλης, που πλήττεται άγρια από την κρίση και απειλούμαι με κλείσιμο και ως πολίτης, που δεν πιστεύει στην αδράνεια και τον εφησυχασμό, προσπαθώ να βρω τους ανθρώπους εκείνους, που κινούμενοι προς μια δημοκρατική κατεύθυνση και συμμαχώντας να παλέψω μαζί τους για την απελευθέρωση μας, από την απάτη και τις αυταπάτες, που επί δεκάδες χρόνια φόρτωσαν την ζωή και τα μυαλά μας.
Να μετουσιώσουμε τη γνώση σε πολιτική απελευθέρωσης. Να κάνουμε τις ανησυχίες μας πολιτικό κίνημα ενάντια σε ένα άγριο και απάνθρωπο σύστημα. Και τώρα, που το καράβι κλυδωνίζεται και τώρα, που η απάτη γίνεται φανερή σε όλο και περισσότερους ανθρώπους, μπορούμε να γίνουμε πολλοί. Μπορούμε να νικήσουμε, όταν θα έχουμε γίνει ένα μέγεθος, που θέλει και μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
Πιο κάτω παραθέτω δύο αντιγραφές και συνιστώ την ανάγνωση τους:
«Οι τραπεζίτες να επιστρέψουν στον παραδοσιακό τους ρόλο»
Και από τον GREEK RIDER αυτό.
Πολύ μεγάλες για να καταρρεύσουν πολύ μεγάλες για να σωθούν
Για να μαθαίνουμε ποιος και τι φταίει.
Yannis Kroussos
... να τον αλλάξουμε Γιάννη τον κόσμο, μάλιστα ... ... προς μια δημοκρατική κατεύθυνση, μάλιστα ... ... με το κέρδος όμως τί θα γίνει; ... θα το "δημοκρατικοποιήσουμε"; ... με τις "τάξεις" και των πόλεμό τους, τί θα κάνουμε; ... θα τους προσθέσουμε μπροστά ένα "α" και θα τις κάνουμε α-ταξίες; ... ερωτήματα που αν δεν απαντηθούν εις τα ίδια θα επιστρέφουμε αενάος ... ... έρρωσο ...
Από Σταύρος Χ | Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009 5:16 μμ
H "δική μου" δημοκρατία είναι πολιτική και οικονομική. Είναι προφανές, ότι μέσα από μια διαδικασία αποκέντρωσης της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, προχωράς σε μια καλύτερη διανομή του πλούτου. Οι ρυθμοί προόδου αυτού του εγχειρήματος εξαρτώνται από την προοδευτική αύξηση των συμμετεχόντων σε μια απελευθερωτική πορεία. Αυτή η προοδευτική αύξηση εξαρτάται από την πρωταρχική πολιτική δύναμη, αυτό που λέγεται πρωτοπορία και τις υποκειμενικές της δυνατότητες να διαδόσει αληθινή και απελευθερωτική γνώση. να δημιουργήσει ένα πολιτισμικό ρεύμα ενάντια στις απάτες και τις αυταπάτες, που παράγουν ανισότητα, καταστροφή, φτώχια και θάνατο. Στη δημοκρατία οι πολίτες είναι ίσοι στη λήψη των αποφάσεων και στη μοιρασιά του πλούτου, που παράγουν. Σήμερα, αυτό που ζούμε δεν είναι δημοκρατία.
Από Yannis K | Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009 5:48 μμ
... να επανέλθω: στη "δική" σου δημοκρατία το κέρδος τί θέση θα έχει; ... στη "δική" σου δημοκρατία οι τάξεις θα υφίστανται ή θα εξαλειφθούν; ... και να προσθέσω: οι ιδιωτικές τράπεζες θα υφίστανται ως έχουν; ... έρρωσο ...
Από Σταύρος Χ | Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009 8:02 μμ
Από οράματα αυτό που λέγεται αριστερά βρίθει. Μεγάλη σημασία για να φτάσεις στο σκοπό έχουν τα μέσα. Και ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Τα μέσα, λοιπόν και η διαδικασία είναι το σημαντικό. Η πράξη του σήμερα είναι αυτή, που θα "δείξει" και θα αποδεικνύει κάθε στιγμή προς τα πού πάμε. Έχω ήδη απαντήσει στην ερώτηση σου για το κέρδος. Αλλά, ως συνήθως δεν με προσέχεις. Ίσως, γιατί δεν μιλάω με τα γνωστά κλισέ της αριστεράς. Στη "δική μου" δημοκρατία ο πλούτος που παράγεται, το "κέρδος" δηλ. από την επιχειρηματικότητα και την εργασία μοιράζεται. Κι επειδή ο κόσμος πρέπει να έχει από τώρα αποδείξεις ότι προς τα κει πάμε, η πολιτική πρόταση είναι απλή. Η πολιτική παραδίδει τη δημόσια περιουσία στον λαό, ο οποίος θα διαχειριστεί με πολυμετοχικό τόπο την "ιδιοκτησία" του. Αν είναι αναγκαίο να γίνει ένα εμπορικό κέντρο στον Ελαιώνα ή όπου αλλού, το σημερινό ολιγαρχικό καθεστώς δίνει δημόσια έκταση στον κ. Βωβό. Η "δική μου" δημοκρατία δίνει την έκταση στη ΓΣΕΒΕ, στους μικροεπαγγελματίες, που πλήττονται. Τις μετοχές των τραπεζών, που θα αγοράσει η κυβέρνηση με χρήματα των φορολογουμένων θα τις μοιράσει σε αυτούς που ανήκουν. Στο λαό. Αυτό εγώ το λέω διαδικασία συνάντησης της εργασίας με την επιχειρηματικότητα σε μια αδιαίρετη οντότητα. Η δημόσια περιουσία και η επιχειρηματικότητα παραδίδονται σε ένα λαό, που "εκπαιδεύεται" να διοικεί, να ελέγχει και να αποφασίζει. Να κάνει δηλαδή, κουμάντο στις επιχειρήσεις του, στη δημοκρατία του και στη ζωή του. Αυτή η διαδικασία που μπορεί να είναι ένα βιώσιμο και ρεαλιστικό πολιτικό πρόγραμμα σήμερα είναι φανερό ότι οδηγεί σε έναν κόσμο με διαρκώς μικρότερες ανισότητες, έως την τελική εξάλειψη τους. ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΕΡΟ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ, για το πού πάμε. Δεν είναι υπόσχεση και λόγια του αέρα. Ο πολίτης βλέπει την τύχη του να αλλάζει ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ. Φυσικά, μιλάμε για μια πολιτική, που σήμερα δεν υπάρχει οργανωτικά δομημένη. Είναι ζητούμενο. Τουλάχιστον, για μένα. ( Η μοναξιά του σχοινοβάτη). Το πιο δύσκολο από όσα είπα, είναι ΤΩΡΑ να πειστεί μια κρίσιμη μάζα ανθρώπων να κάμει την αρχή. Και εξ ίσου δύσκολο είναι να πειστούν οι πολίτες ότι μπορούν. Να πιστέψουν στη δύναμη τους. Και είναι φανερό γιατί είναι δύσκολο. Η Παιδεία μας δεν δημιουργεί πολίτες, αλλά υπηκόους. Διότι αυτό που ζούμε και που ΔΕΝ είναι δημοκρατία, δεν μπορεί και δεν θέλει να δώσει μια απελευθερωτική ανθρωπιστική παιδεία. Θέλει να συντηρεί τις αυταπάτες, για να νομιμοποιεί την απάτη της "κοινοβουλευτικής δημοκρατίας".
χαίρε
Από Yannis K | Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009 10:32 μμ
... σε παρακολουθώ, μην αμφιβάλλεις, αλλά ας θυμηθούμε το κλασικό, ότι ... ... "στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του" ... ... και "ο καθένας σύμφωνα με τις δυνατότητές του" ... ... εδώ βρίσκουμε κοινό τόπο συμφωνίας; ... έρρωσο ...
Από Σταύρος Χ | Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2009 11:48 πμ
Ε, ναι. Και να σου πω την αλήθεια, ότι αν δεν ήσουν εσύ να ρωτάς, κάποια πράγματα δεν θα μάζευα τις σκέψεις πάνω σε γραμμές. Όπως λέει και το χνόυδι. "Γράφω για να (με) θυμάμαι". Κι εγώ, αν δεν έχω αφομές από άλλον, δύσκολα γράφω.
Από Yannis K | Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2009 5:23 μμ
Ενδιαφερων ο διαλογος σας φιλοι μου καλοι , ομως ...αυτα τα κοροιδα , παντοτε και τωρα , μου τρωνε την ψυχη. Η ερωτηση ειναι απλη: αυτα τα κοροιδα γιατι στομωνονται τοσο ευκολα με υποσχεσεις και καλπικα κερδη; Τι στο καλο , ποτε θα καταλαβουν τη συλλογικη τους δυναμη; Καλο βραδυ ! Ορεστης
Από ORESTIS K. | Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2009 9:15 μμ
@Oρέστης Κ.
Δεν είναι κορόϊδα. Δωσε τους ελπίδα και θα κρατηθούν από πάνω της. Δώσε τους προοπτική και θα είναι μαζί σου. Απουσιάζει η πολιτική πρόταση, από τους επαγγελματίες της πολιτικής. Χωρίς αυτήν, ισχύει το "ο σώζων εαυτόν σωθείτω". Απουσιάζει η πολιτική πρόταση, από τους ερασιτέχνες της πολιτικής. Οι συζητήσεις συνεχίζονται, ως ότου καλυφθεί το κενό. Όταν "τα κορόϊδα" είχαν μπροστά τους ελπίδα και προοπτική δεν άφησαν να πάει χαμένη.
Από Yannis K | Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009 0:42 πμ
RSS Feed για αυτό το θέμα
Το σχόλιο σας