ITHACANET

Οι ηγετικοί μηχανισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν πάνε καθόλου καλά.

 

Όνειρα στης φυλακής τα σίδερα

Διαβάστε αυτό το άρθρο:

ΕΚΤ: Ρευστότητα διά της πλαγίας(Ελευθεροτυπία 8/3/2009).

ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΑΝ λίγοι μόνο μήνες για να καταρρεύσει η φιλοσοφία του παρατηρητή των εξελίξεων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Τα πλήγματα στην οικονομία είναι τέτοια που οι κεντρικοί τραπεζίτες της ευρωζώνης εξετάζουν «παράπλευρα» μέτρα -τα οποία μόλις πριν από ένα μήνα είχαν απορρίψει κατηγορηματικά, και που τυπικά δεν επιτρέπονται.

 

Το όνομα αυτού Quantitative Easing (ποσοτική χαλάρωση). Σε ελεύθερη μετάφραση, ο μηχανισμός αυτός είναι ένας τρόπος ενίσχυσης της προσφοράς χρήματος και δίνει τη δυνατότητα στην κεντρική τράπεζα να αγοράζει ομόλογα με αντάλλαγμα ρευστό χρήμα. Πού το βρίσκει, θα διερωτηθεί κάποιος. Η απάντηση είναι ότι δεν χρειάζεται καν να το τυπώσει, αφού με το μαγικό άγγιγμα ενός κουμπιού απλά αυξάνει τα αποθεματικά των υπόλοιπων κεντρικών τραπεζών που έχουν λογαριασμό σε αυτήν. Για παράδειγμα, και εφόσον υπάρξει η σχετική απόφαση από την ΕΚΤ, η Τράπεζα της Ελλάδος θα έχει τη δυνατότητα να παραχωρήσει δάνειο σε μια εγχώρια επιχείρηση εισπράττοντας ομόλογο της συγκεκριμένης εταιρείας, το οποίο με τη σειρά της θα εξαργυρώνει από την ΕΚΤ. Με αυτό τον έμμεσο τρόπο η ΕΚΤ ενδέχεται να αναλάβει την πρωτοβουλία και να διοχετεύει χρήμα στις εθνικές οικονομίες της ευρωζώνης που έχουν ανάγκη και σε επιχειρήσεις που δεν έχουν καταφέρει να δανειοδοτηθούν από τις ιδιωτικές τράπεζες της χώρας τους.

            Βέβαια, τίποτα δεν έχει αποφασιστεί ακόμα, καθώς για ακόμα μια φορά η Γερμανία διά στόματος του διοικητή της Μπούντεσμπανκ, Αξλ Βέμπερ, θέτει βέτο.

            Ηδη η ομοσπονδιακή τράπεζα των ΗΠΑ αλλά και η Τράπεζα της Αγγλίας έχουν αναγκαστεί να παραδεχθούν ότι χρησιμοποιούν τη μέθοδο αυτή, αφού η αγορά έχει στερέψει από χρήμα.

            Μπορεί η Fed να μην έχει χρησιμοποιήσει τον όρο quantitative easing επισήμως, όμως έχει δημιουργήσει προγράμματα ανταλλαγής ομολόγων ακόμα και με την ίδια την αμερικανική κυβέρνηση, που είχαν ως αποτέλεσμα τα αποθέματά της να εκτοξευθούν τους τελευταίους 4 μήνες στα 820 δισεκατομμύρια δολάρια.

Ορισμένοι, πάντως, λένε ότι η Ε.Ε. έχει καθυστερήσει να εφαρμόσει το μέτρο.

 

1. Θα προσπαθήσω να κάνω μια διαφορετική ανάγνωση του άρθρου, χωρίς να είμαι ο «ειδικός», που τα ξέρει όλα.  Η δημοσιογραφία, όπως ασκείται σήμερα, κάνει πολύ θόρυβο και δίνει λίγες πληροφορίες, οπότε χρειάζεται να προσεγγίζεις από διάφορες πλευρές την αλήθεια. Κι αν ένας καφετζής ή ένας οποιοσδήποτε απλός πολίτης κάνει λάθος στις εκτιμήσεις του, αυτό συμβαίνει επειδή δεν διαθέτει τις πληροφορίες που του είναι απαραίτητες. Αν τις είχε, ο κόσμος θα ήταν αλλιώτικος.  Επειδή, λοιπόν, ρωτώντας και διαβάζοντας πάω στην Πόλη, όποιος νομίζει ότι κάπου έχω λάθη, οι διορθώσεις και οι παρατηρήσεις είναι ευπρόσδεκτες. Και η σιωπή των κρατούντων είναι, επίσης, «ευπρόσδεκτη», γιατί ενίοτε δείχνει είτε περιφρόνηση είτε αδυναμία απάντησης. Και τα δύο είναι σε βάρος τους.

2. Αυτή η διαδικασία της «ποσοτικής χαλάρωσης», όπως πολλοί άλλοι «επιστημονικοί όροι» στον κόσμο των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών και  οι βασικές αρχές που διέπουν την πολιτική χρήματος και πίστωσης σε όλο τον κόσμο αποτελούν «άγνωστη περιοχή», για την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.

Ποιος ξέρει τι θα πει ή τι είναι η «μόχλευση» και τα «μοχλευμένα κεφάλαια», τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης, η ανταλλαγή χρηματορροών (swaps), τα δικαιώματα προαίρεσης, τα προθεσμιακά συμβόλαια και τόσα άλλα. Ούτε εγώ ξέρω τι είναι.  

Μέσα σε αυτή την άγνωστη χώρα, παίρνονται οι αποφάσεις και καθορίζονται οι όροι με τους οποίους διακινείται ο μεγαλύτερος όγκος του χρήματος. Μόνο ο τζίρος των συμβολαίων πιστωτικού κινδύνου (credit default swaps) υπερβαίνει τα 50 τρις δολάρια, ποσό μεγαλύτερο από τους προϋπολογισμούς των χωρών του κόσμου.

3.Με την κρίση, που ξεκίνησε τον Σεπτέμβρη, οι Τράπεζες, κλείνοντας την ροή χρήματος στην αγορά, σταμάτησαν πληθώρα δραστηριοτήτων και σε συνδυασμό με την κακή ψυχολογία των καταναλωτών η κατάσταση επιδεινώθηκε. Η έλλειψη χρήματος σταμάτησε το εμπόριο, την οικοδομή, τον τουρισμό, τη ναυτιλία την κατανάλωση, προκαλεί ανεργία, οικονομικές δυσκολίες, οικονομική καταστροφή και  πτώχευση. Η ανέχεια και η αβεβαιότητα οδηγούν τον κόσμο και ιδιαίτερα τη νέα γενιά στον μηδενισμό, στην εξάρτηση, στην εγκληματικότητα και στην τυφλή και αδιέξοδη βία.

Και όλα αυτά συμβαίνουν, επειδή οι κυβερνήσεις, δηλαδή η πολιτική και κατ' επέκταση αυτό που αυτοαποκαλείται «δημοκρατία», δεν έχουν τον έλεγχο στην ροή του χρήματος.  

Οι Τραπεζίτες του κόσμου, μέσω των Κεντρικών Τραπεζών των Η.Π.Α., της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών, που έχουν τη δυνατότητα να εκδίδουν δικό τους νόμισμα ελέγχουν το χρήμα, την έκδοση του, το κόστος και τη ροή του.

Αποτελεί μέγιστη απάτη και έχει καλλιεργηθεί στους πολίτες η αυταπάτη ότι η έκδοση χρήματος είναι δικαίωμα των Κυβερνήσεων.

Η αλήθεια είναι ότι τα Κράτη, όταν χρειάζονται χρήμα, το δανείζονται από ιδιωτικές Τράπεζες και αυτές με τη σειρά τους προσφεύγουν στην Κεντρική Τράπεζα για να εκδώσει χαρτονόμισμα, με αντάλλαγμα τα ομόλογα του δημοσίου.

4.Τον Γενάρη, που μας πέρασε, με αφορμή την έκδοση ομολόγων, υπέβαλλα μια ερώτηση, προς κάθε κόμμα, βουλευτή, πολιτικό κλπ:

Γιατί τα κράτη της Ε.Ε. δεν πάνε το τυπωμένο χαρτί, που λέγεται κρατικό ομόλογο στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που είναι η τράπεζα όλων των κρατών και δανείζονται από τις Τράπεζες;

Γιατί δανείζονται από τις ιδιωτικές τράπεζες, οι οποίες με τη σειρά τους, δίνοντας κρατικά χαρτιά, θα πάρουν το τυπωμένο χαρτί, που λέγεται ευρώ, από την Κεντρική Τράπεζα της Ε.Ε, αντί να το πάρουν τα κράτη απ΄ ευθείας;

Γιατί  τα κράτη να μην πληρώνουν μόνο το κόστος έκδοσης νομίσματος και κάτι τις για τα έξοδα της Κεντρικής Τράπεζας και δανείζονται, πληρώνοντας τόκους, από ιδιωτικές επιχειρήσεις;

Ποια σκοπιμότητα, αναγκαιότητα, υποχρέωση, οικονομική, κοινωνική, πολιτική ή δε ξέρω τι άλλο να πω υπαγορεύει και «υποχρεώνει» τα κράτη να δανείζονται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και όχι από την Διακρατική Τράπεζα που τυπώνει το χρήμα, που λέγεται ευρώ;

Φυσικά, απάντηση δεν πήρα, παρ΄ όλο που πολλοί από τους ερωτώμενους διάβασαν τις ερωτήσεις.  Οι ερωτήσεις παραμένουν, αλλά κι εμείς μπορούμε να δώσουμε τις δικές μας απαντήσεις.

 Ο δανεισμός των κρατών, στο μεγαλύτερο του μέρος,  είναι απάτη και προϊόν πολιτικοοικονομικής συναλλαγής.

Οι πολιτικοί έχουν εκχωρήσει τον έλεγχο του χρήματος στις  ιδιωτικές Τράπεζες.

5.Γι αυτό και στην παρούσα κρίση, αδυνατούν να τιμωρήσουν τους ενόχους της κρίσης, αρνούνται να απαλλοτριώσουν τις τράπεζες  και αδυνατούν να προσφέρουν στην αγορά αυτό που λείπει, για να κινηθεί: Το Χρήμα.

Το άρθρο της   «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΊΑΣ»  είναι μια ακόμα επιβεβαίωση του ποιος ελέγχει το χρήμα. Τι μας λέει το κείμενο, με άλλα λόγια:

Η ΕΚΤ, την ώρα που, μέσω των δικών της υπαλλήλων στην Ε.Ε.,  απαιτεί, με μέτρα λιτότητας, να πληρώσουν οι φορολογούμενοι την κρίση, τις τράπεζες και την κακοδιαχείριση που επέφεραν οι πολιτικοί, αποφασίζει να χρηματοδοτήσει κάποιες επιχειρήσεις - αυτές που η ίδια θα επιλέξει, με αδιαφανή κριτήρια - με «αντάλλαγμα» ιδιωτικά ομόλογα!

Την ώρα, που όλα αυτά συμβαίνουν, ο Πρωθυπουργός ζητά συναίνεση πάνω σε έξι σημεία, τα οποία συνοπτικά είναι δύο: 1. Υπακοή στις εντολές της Ε.Ε. και 2. να μην ενθαρρύνεται η διατύπωση υπερβολικών διεκδικήσεων αφού η κατάσταση δεν επιτρέπει πλειοδοσία παροχών.

 Οι πολιτικοί μας, οι κυβερνήσεις μας, τα κόμματα μας αντί να συναινέσουν  σε μια ευρύτατη συσπείρωση και να καλέσουν όλα τα κράτη,  ενάντια σε ότι πλήττει τη δημοκρατία και την αγορά, είτε συζητούν για μια «συναίνεση» εναντίον μας είτε απλώς συζητούν, χωρίς σχέδιο και στόχο.

Επειδή είμαι «μικρός» για να αμφισβητώ το δρόμο που χαράζουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες(;), ιδού τι λέει και ο κάτοχος του φετινού βραβείου Νόμπελ, κ. Πωλ Κρούγκμαν, για την «ευρωπαϊκή απάντηση στην κρίση»(ΤΟ ΒΗΜΑ, 15/3/09):

«Φαίνεται πολύ κακή. Υπάρχουν σοβαρά προβλήματα συντονισμού. Υπάρχουν διαφορετικά σχέδια στήριξης των οικονομιών που δεν συγκροτούν ένα επαρκές και αποτελεσματικό σύνολο. Επίσης, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν είναι δραστήρια και ο συντονισμός των μακροοικονομικών πολιτικών δεν είναι καλός ...;Ενώ διαφορετικές χώρες έχουν διαφορετικά προβλήματα, δεν μπορούν να ασκήσουν διαφορετική νομισματική πολιτική. Ως πριν από λίγο καιρό λέγαμε πόσο είναι σημαντικό να είναι κανείς μέλος της ευρωζώνης. Τώρα, βλέπουμε τα προβλήματα της ευρωζώνης να γίνονται πολύ σοβαρά ...;Η ανησυχία των ευρωσκεπτικιστών ήταν πώς το σύστημα θα αντιμετωπίσει τα μη συμμετρικά σοκ. Έχουμε εδώ ένα μη συμμετρικό σοκ και η ευρωζώνη δεν ανταποκρίνεται πολύ καλά ...»

6.Και, ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, ο κ. Πρωθυπουργός εξακολουθεί να υπερασπίζεται τα συμφέροντα των τραπεζιτών και της παγκόσμιας ολιγαρχίας και να μας καλεί να συναινέσουμε στην υποταγή σε αυτά, να συναινέσουμε σε μια χειρότερη μοίρα για τους πολλούς, να χαρακτηρίσουμε παράλογη την απεργία, το δικαίωμα στη δουλειά, τον αξιοπρεπή μισθό, τη σύνταξη, την περίθαλψη.

Ο κ. Πρωθυπουργός, την ώρα που προσφέρει 5 δις απ΄ ευθείας στις τράπεζες και τις αφήνει ασύδοτες να μαζεύουν το χρήμα, που έχουν ανάγκη από την αγορά, ζητά συναίνεση ενάντια στις «παράλογες διεκδικήσεις» μας, όπως ακριβώς το έγραψε στα έξι σημεία για τη συναίνεση.

Και σαν να τον έχουν ακούσει, συνδικαλιστές, αγωνιστές, πολιτικοί και κόμματα καταναλώνονται και ξοδεύουν ενέργεια σε αιτήματα, ανακοινώσεις, καταγγελίες και ενίοτε σε  κινητοποιήσεις, με μίζερους και αδιέξοδους στόχους: Ανακοίνωση για ένα Ταμείο, που έχασε τα χρήματα του και που κάνει αύξηση εισφορών. Απειλή για απεργία σε ένα άλλο, που δεν δίνει το εφ'; άπαξ. Συλλαλητήριο και αποβάσεις για την τιμή του λαδιού. Κλείσιμο συνόρων για κάποιο ζαρζαβατικό. Σπάσιμο μιας βιτρίνας, γιατί σαν περισσότερο «επαναστάτες», κάποιοι ύποπτοι κουκουλοφόροι ξέρουν πώς θα πέσει το σύστημα. Και τα κόμματα, μέσα σε χιλιάδες λόγια, υποσχέσεις, σχέδια και προτάσεις καταθέτουν τις δικές τους απόψεις επί παντός επιστητού. Πολύς θόρυβος και μέσα σε τόσο σαματά, κανείς δεν έχει πει ότι τα προβλήματα έχουν έναν κοινό παρανομαστή: Κανείς δεν μας λέει ότι το πρόβλημα είναι το έλλειμμα δημοκρατίας, από το οποίο υποφέρει η χώρα, η Ευρώπη και ο κόσμος. Και το έλλειμμα δημοκρατίας οφείλεται στο γεγονός ότι η πολιτική έχει εκχωρήσει τον έλεγχο του χρήματος σε μια οικονομική ολιγαρχία. Η οποία έπαιξε και έχασε και ζητά να πληρώσουμε τα σπασμένα, μειώνοντας συντάξεις και μισθούς, κλείνοντας επιχειρήσεις, χάνοντας τη δουλειά μας, μειώνοντας τις δικές μας μόνο τιμές. Ο νεοφιλελευθερισμός και η αυτορύθμιση των αγορών κατέρρευσε σαν ιδεολόγημα, που συγκάλυπτε την απάτη. Κι όμως, στην ηγεσία της Ε.Ε. ο χορός των κερδοσκόπων και οι αποτυχημένες ιδεολογίες κρατούν την εξουσία και μέσω του κ. Πρωθυπουργού, απαιτούν υποταγή.

Έχουμε έλλειμμα εκπροσώπησης σε όλους τους θεσμούς της «δημοκρατίας» μας. Τελικά, έχουμε έλλειμμα δημοκρατίας στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στον κόσμο και αυτό είναι που πρέπει με «παράλογα» αιτήματα και διεκδικήσεις να αναστραφεί.

 

7.Γι αυτό κι εγώ, θα καταθέσω τη δική μου «παράλογη διεκδίκηση», για διάλογο. Είναι καιρός να πάψουμε να ασχολούμαστε με «λογικές» διεκδικήσεις. Μια καλύτερη αύξηση του μισθού, μια διαμαρτυρία επειδή οι τράπεζες δεν παίζουν καλά το παιχνίδι του δανεισμού, μια καλύτερη τιμή στο αγροτικό προϊόν.

Όταν η πολιτική της Ε.Ε., της Ε.Κ.Τ. και των λοιπών οργάνων τους επιτίθενται κατά των συμφερόντων των πολλών και αδυνατούν να αντιμετωπίσουν την κρίση κι επειδή, στην πραγματικότητα, η δική τους πολιτική είναι παράλογη και απάνθρωπη, είναι καιρός να αντιστρέψουμε τα λόγια τους και να υποβάλλουμε τα δικά μας «παράλογα» αιτήματα. Είναι ώρα για τη δική μας συναίνεση.

Και τα οποία μπορεί να είναι κάπως έτσι:  

1.      Να τιμωρηθούν οι ένοχοι της κρίσης.

2.      Να αλλάξει η μονεταριστική πολιτική, τα «μέτρα σταθεροποίησης», η διαχείριση του χρήματος και η κοινωνική και οικονομική πολιτική της  Ε.Ε.. Να πάψουν οι πολιτικές της Ε.Ε να στηρίζουν μόνο την οικονομική ολιγαρχία.

3.      Να διαγραφεί το δημόσιο χρέος των κρατών, γιατί είναι προϊόν απάτης και συμπαιγνίας πολιτικών και τραπεζιτών.

4.      Το χρήμα να πάψει να είναι εμπόρευμα και να γίνει ξανά εργαλείο για τις συναλλαγές.

5.      Η διαχείριση του χρήματος, η εκτύπωση και η διακίνηση χαρτονομίσματος να επιστρέψουν κάτω από τον έλεγχο ενός πραγματικά δημοκρατικού κράτους. Να απαλλοτριωθούν οι Τράπεζες και στη συνέχεια να κοινωνικοποιηθούν, με την αγορά μετοχών από τους πολίτες κάθε χώρας, μέχρι να πάψει οριστικά το χρήμα να αποτελεί εμπόρευμα.  μετοχές

6.      Είναι καιρός για μια ευρεία ευρωπαϊκή συναίνεση ενάντια στην ολιγαρχική δομή της Ε.Ε. για να αποκατασταθεί η αυθεντική δημοκρατία στους θεσμούς της Ε.Ε. και τις δομές των κρατών.

7.      Είναι ανάγκη για μια Δημοκρατία περισσότερο συμμετοχική, μια Αγορά περισσότερο δημοκρατική. Θέλουμε Γνώση, Παιδεία και ροή πληροφοριών περισσότερο ελεύθερες και απελευθερωτικές και μια  κοινωνία πολιτών, που γνωρίζουν και μπορούν να ελέγχουν, να αποφασίζουν και να σχεδιάζουν το παρόν και το μέλλον προς όφελος των πολλών.

8.      Είναι καιρός για ένα άλλο σύστημα αξιών, παραγωγής και κατανάλωσης. Είναι ώρα για μια πράσινη και ανθρώπινη οικονομία και κοινωνία.

 

     Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η απάτη έχει γίνει ολοφάνερη και η ανάγκη για παράλογους στόχους είναι ακόμα μεγαλύτερη. Ας τελειώσουμε με τις εφήμερες και ελάχιστα ενοχλητικές διεκδικήσεις. Ας βάλουμε στη θέση τους τον "παραλογισμό" των ονείρων μας. Ας μιλήσουμε, οργανώσουμε και σχεδιάσουμε τα όνειρα που θα χτυπήσουν στην καρδιά των ολιγαρχικών δομών, που είναι ο έλεγχος του χρήματος . Ας τα βγάλουμε από τη φυλακή τους.

Και η πρόταση αυτή απευθύνεται ευθέως σε όλους εκείνους που δηλώνουν «εκπρόσωποι» μας.

Σωπαίνοντας, προσπερνώντας και κρύβοντας τις απάτες, που μας καθηλώνουν, δεν σώζονται οι εκπρόσωποι. Κάνοντας μόνο θόρυβο, για να μας αποσπάσουν την προσοχή, μπορεί να το πετύχουν, προσωρινά, αλλά τα προβλήματα δεν θα τα λύσουν. Η στρουθοκάμηλος δεν μπορεί να κρυφτεί, βάζοντας το κεφάλι στην άμμο και αποφεύγοντας να δει την αλήθεια.  

Αν δεν μπορούν συμμετάσχουν και να δημιουργήσουν μιαν άλλη συναίνεση, αν δεν μπορούν να ξεφύγουν από την ολιγαρχικό και νεοφιλελεύθερο τρόπο σκέψης, αν δεν μπορούν να ονειρευτούν έναν άλλο κόσμο, ας πάψουν να δηλώνουν δικοί μας εκπρόσωποι

Από odyssey στις Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2009 @ Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2009 7:03 μμ
Permalink
Tags: ευρώπη , Πολιτική , Οικονομία