Γιάννης Ρίτσος- Αναχωρήσεις
Δεν είναι πάντα για "πέταμα" οι επέτειοι.
Σε βοηθούν να σκαλίζεις τη μνήμη.
Να γνωρίζεις την ιστορία.
Ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος για να θυμάται και να μαθαίνει από την ιστορία.
Μόνο με την επανάληψη και πρόσκαιρα, μπορεί να κάνεις δικό σου ένα περασμένο γεγονός, ένα πάθημα, μια ιδέα.
Ούτε τα δικά σου παθήματα δεν γίνονται μαθήματα.
Όλα αυτά τα άσχετα, μπήκαν εδώ σαν εισαγωγή, σε κάτι που δεν θα γράψω.
Ο δικός μου Ρίτσος είναι αυτός μιας πολυμεταχειρισμένης κασσέτας στο φοιτητικό υπόγειο.
Είναι η μουσική της εξέγερσης. "...αυτά τα δέντρα δεν βολεύονται με λιγότερο ουρανό...".
Έτσι νομίζαμε. Κι όμως, βολεύονται και με λιγότερο ουρανό. Και με λιγότερο νερό. Και με λιγότερα όνειρα κι ελπίδες.
Βολεύονται και γράφουν.
Έχει και τον Μίκη για παρέα του. Βγάζει από μέσα του, τη μουσική των στίχων.
Είναι η Ματούλα και οι φωτογραφίες του Ρίτσου στον τοίχο, εκεί στης Μονεμβασιάς το μαγέρικο,
Μια άγρια χειμωνιάτικη νύχτα είναι η Μονεμβασιά!
Τα ζωγραφισμένα με το χέρι βότσαλα.
Η Πέτρα.
Μετά, ήταν κι άλλα, που δε μ' άρεσαν. Μα, ποιος νοιάζεται γι' αυτά.
Ο Ρίτσος ήταν και το σεληνόφωτο με το κορίτσι σου.
Ήταν η Ελένη, η κυρά των αμπελιών.
Ήταν οι εικόνες, η πέτρα, το πύρωμα και ο ήλιος. Το κρασί.
Ήταν το κορίτσι σου.
Ήταν μέρος μιας μικρής ασήμαντης διαδρομής, γιομάτης όνειρα.
Ήταν ο Έρωτας, με τα πρόσωπα της πέτρας, του δέντρου και των βημάτων.
Μ' έμαθε να ακούω τις ελιές, όταν μιλούν και λένε ιστορίες για τα περασμένα.
Άχρηστες γνώσεις. Περιττή ασχολία.
«εκεί που λάμπει η Λευτεριά, θάνατος δεν υπάρχει»,
λέει ο Γιάννης Ρίτσος σ' ένα από τα «Συντροφικά Τραγούδια» του, με τίτλο «Στον Αγγελο Σικελιανό".
Ρίτσος είναι και η σιωπή.
Τι τόθελα και τάγραψα.
Σα να μιλώ σε μένα.
...Λίγο-λίγο τα πράγματα αδειάζουν, όπως εκείνα τα μεγάλα κόκκαλα
που συναντούσαμε το καλοκαίρι στ'; ακρογιάλι ― κόκκαλα αλόγων
ή ζώων προϊστορικών· αδειάζουν απ'; τη μέσα ουσία, απ'; το μεδούλι·
μένει μονάχα ένα στέρεο λευκό, σαν έλλειψη χρώματος, με αόρατες τρύπες,
όπως το χρώμα εκείνο μέσα στα δωμάτια, το χειμώνα, όταν έξω.
....
...μέσ'; από μια βαθιά ρωγμή, βγαίνει ζεστός ο ατμός απ'; το τσάι που δεν ήπιες.
(Αναχωρήσεις ΙΙΙ, Γιάννη Ρίτσου)
Yannis Kroussos
Δεν θαγραψω ειδικο σχολιο σ΄αυτο το ποστ προσωπικης σου ευαισθησιας ! Το απολαυσα μονο ! Καλημερα Γιαννη ! Αντιγονη
Από ORESTIS K. | Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009 1:56 μμ
... Γιάννης σε στιγμή έμπνευσης ... ... έρρωσο ...
Από Σταύρος Χ | Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009 3:33 μμ
RSS Feed για αυτό το θέμα
Το σχόλιο σας