Pathfinder πώς να γράψεις; "Τι άλλο φοβάσαι;"
Πες μου, τι άλλο φοβάσαι και θα γίνω…
Πες μου, τι άλλο φοβάσαι και θα γίνω…
Σαν σήμερα, έφυγε ο κύριος Νίκος Γκάτσος. (1911-1992)
Ο ποιητής του ενός ποιήματος και των χιλιάδων τραγουδιών.

Για όσους δεν έχουν διαβάσει την Αμοργό, ας πάνε εδώ:
http://homepages.pathfinder.gr/endymionpubl/
Μπορούν να την κατεβάσουν ολόκληρη.
Και όχι μόνο αυτή.
Αμοργός (απόσπασμα)
Mε την πατρίδα τους δεμένη στα πανιά και τα κουπιά στον άνεμο κρεμασμένα
Oι ναυαγοί κοιμήθηκαν ήμεροι σαν αγρίμια νεκρά μέσα στων σφουγγαριών τα σεντόνια Aλλά τα μάτια των φυκιών είναι στραμένα στη θάλασσα. Mήπως τους ξαναφέρει ο νοτιάς με τα φρεσκοβαμένα λατίνια .Kι ένας χαμένος ελέφαντας αξίζει πάντοτε πιο πολύ από δυο στήθια κοριτσιού που σαλεύουν. Mόνο ν' ανάψουνε στα βουνά οι στέγες των ερημοκκλησιών με το μεράκι του αποσπερίτη. Nα κυματίσουνε τα πουλιά στης λεμονιάς τα κατάρτια. Mε της καινούργιας περπατησιάς το σταθερό άσπρο φύσημα. Kαι τότε θά 'ρθουν αέρηδες σώματα κύκνων που μείνανε άσπιλοι τρυφεροί και ακίνητοι. Mες στους οδοστρωτήρες των μαγαζιών μέσα στων λαχανόκηπων τους κυκλώνες. Όταν τα μάτια των γυναικών γίναν κάρβουνα κι έσπασαν οι καρδιές των καστανάδων. Όταν ο θερισμός εσταμάτησε κι άρχισαν οι ελπίδες των γρύλων.
Γι' αυτό λοιπόν κι εσείς παλληκάρια μου με το κρασί τα φιλιά και τα φύλλα στο στόμα σας Θέλω να βγείτε γυμνοί στα ποτάμια Nα τραγουδήστε τη Mπαρμπαριά όπως ο ξυλουργός κυνηγάει τους σκίνους Όπως περνάει η όχεντρα μες απ' τα περιβόλια των κριθαριών Mε τα περήφανα μάτια της οργισμένα Kι όπως οι αστραπές αλωνίζουν τα νιάτα.
"O μεγαλύτερος κίνδυνος σήμερα είναι η διάσταση που υπάρχει ανάμεσα διανοητικού και ηθικού ανθρώπου. Ο διανοητικός άνθρωπος έχει φθάσει στο μαγικό, στο υπεράνθρωπο, του έχει δοθεί τέτοια δύναμις, ενώ ηθικά είναι ανάπηρος. Όταν αρμονισθούν αυτά τα δύο, τότε θ'αποκτήσει κι' η ανθρωπότητα το ισοζύγιο και θα γίνει ευτυχισμένη. Ο σημερινός άνθρωπος μου θυμίζει τον θηριοδαμαστή που μπήκε στο κλουβί των θηρίων νομίζοντας πως η τίγρις ήταν γυμνασμένη ...>>
Νίκος Καζαντζάκης 1957
Σα να τάπε χτες.
ανάπαυση
Ρίτσος είναι και η σιωπή.
...μέσ’ από μια βαθιά ρωγμή, βγαίνει ζεστός ο ατμός απ’ το τσάι που δεν ήπιες.
Καλοκαίρι είναι, ας αλλάζουμε,κάπου κάπου θέμα.
.
Η σημερινή ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο σκύλο μου το Μόρφυ, που σε κάποιους δεν άρεσε και τον σκότωσαν.
Οι πολιτείες ξένες θα μας δέχονταν,
οι πολιτείες οι πιό απομακρυσμένες
κι’ εγώ σ’ αυτές αβρά θα σας εσύσταινα
σαν σε παλιές, θερμές μου αγαπημένες.
Ντύλαν Τόμας,
............................................
Αν τρελλάθηκαν η γνώση τους θα ξαναρθεί,
Αν βούλιαξαν στο πέλαγος θ' αναδυθούν
Αν χάθηκαν οι εραστές δεν θα χαθεί η αγάπη
Κι ο θάνατος δεν θαχει πια εξουσία.
.................................
Κι ο θάνατος δεν θάχει πια εξουσία
Ας μη φωνάζουν πια στο αυτί τους γλάροι
Ας μην σπάζει μ' ορμή στο γιαλό τους το κύμα
Εκεί που εν' άνθι φούντωνε δεν έχει τώρα ανθό
Να υψώσει την κορφή του στης βροχής το φούντωμα
Τρελλοί, μπορεί, και ξόδια, ψόφια καρφιά, μα ιδές
Φύτρα των σημαδιών τους, να, σφυριές οι μαργαρίτες
Ορμούν στον ήλιο ωσότου ο ήλιος να καταλυθεί,
Κι ο θάνατος δεν θάχει πια εξουσία
(αντιγράφηκε από τις μεταφράσεις)
Μετάφραση Λύντια Στεφάνου
(Πολύ δύσκολο να μεταφράσεις Ντύλαν)
Στ' αστεία παίζαμε!
Δε χάσαμε μόνο τον τιποτένιο μισθό μας
Mέσα στη μέθη του παιχνιδιού σάς δώσαμε και τις γυναίκες μας
Tα πιο ακριβά ενθύμια που μέσα στην κάσα κρύβαμε
Στο τέλος το ίδιο το σπίτι μας με όλα τα υπάρχοντα.
Nύχτες ατέλειωτες παίζαμε, μακριά απ' το φως της ημέρας
Mήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τα φύλλα του ημεροδείχτη
Δε βγάλαμε ποτέ καλό χαρτί, χάναμε χάναμε ολοένα
Πώς θα φύγουμε τώρα; πού θα πάμε; ποιος θα μας δεχτεί;
Δώστε μας πίσω τα χρόνια μας δώστε μας πίσω τα χαρτιά μας
Kλέφτες!
Στα ψέματα παίζαμε!
(Μανώλης Αναγνωστάκης)
Στο ελεγειακό του ποίημα, ο Κωστής Παλαμάς, κάπως έτσι περιγράφει την Ελλάδα της εποχής του.
Μήπως περιγράφει και την Ελλάδα του σήμερα;
(απόσπασμα)
Υπάρχουν ακόμα εκείνοι που τολμούν να μιλούν κολακευτικά για τη δικτατορία των μικρών.
Δεν έχω να πω τίποτα. Ας μιλήσει ο ποιητής κι ας απαντήσουν σ' αυτόν.
Ας προσέξουμε ξανά τον προφητικό λόγο ενός ποιητή.
Με τέτοια επέτειο καλύτερα να κρυφτούμε στην ποίηση.
Τότε, δεν ξέραμε πού να κρυφτούμε.
Ας κρυφτούμε στην άνοιξη.
Είπα σήμερα να βλογήσω τα γένια μου, όντας καφεπαντοπώλης.
Όμως, τα λόγια του Σάμπατο υπερβαίνουν το χώρο του καφενείου. Περνάνε στην ιδέα και πάνε στο Σύμπαν. Το ένστικτο των σοφών ποιητών ανακαλύπτουν την επιστήμη του μέλλοντος μας.
Η νόηση είναι η έκτη αίσθηση. Κακώς μας λένε ότι είναι πέντε.
Ο Νοών νοείτω.
Να γίνουν πολλοί οι νοούντες και κατανοούντες τον επερχόμενο κόσμο.
Για την Ανθρώπινη Απεραντοσύνη,
ενάντια στην απάνθρωπη παγκοσμοιοποίηση.
του ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ
Ας είναι η ποίηση που αναζητάμε
οξειδωμένη από τη δουλειά των χεριών,
ποτισμένη με ιδρώτα και καπνό,
να μυρίζει κρίνα και ούρα,
στιγματισμένη από τις πολύμορφες,
νόμιμες ή παράνομες δραστηριότητές μας,
με μια λέξη: ακάθαρτη...
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές...

…και γίνομαι τελευταία είδηση.Σςςςςςς. Σιγά, μη μας πάρουν είδηση και γίνει Θέμα, εκεί που (δεν) υπάρχει.

Τι σημαίνει να μην είσαι ποιητής, από τον ποιητή Γιώργο Σαραντάρη.
Ο Γιώργος Σαραντάρης πέθανε σαν ποιητής και στρατιώτης, στις 25 Φεβρουαρίου 1941, εξ αιτίας των κακουχιών του πολέμου.
Γιατί δεν εγκαταλείπουν τον αγώνα....
Ποίηση: Κυκλώπειος Λίθος.
Στέρεη μορφή του δυνατού και του αδύνατου.
Η δύναμη της ευαισθησίας.
Του Μάρτη και της Άνοιξης Ποίηση.
Γιορτάζεις.
Νυν και Αεί.

Ένας ευγενικός κύριος, μου έστειλε ένα email, για να με ενημερώσει, ότι σταχυολογεί κείμενα, από διάφορα blogs και από το δικό μου, για το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Επειδή, πιστεύω ότι έχουν γραφεί πολύ πιο σημαντικά κείμενα, από αυτά που γράφει η ταπεινότης μου, παραθέτω ένα, σήμερα, από τα παλιά.
Υλικό για το Συνέδριο.
Του Τάσου Λειβαδίτη
20 χρόνια από το θάνατο του ποιητή.
20 χρόνια μιας ποίησης, που γεννήθηκε για να υπάρχει πάντα και πέρα από τον ποιητή.

'Έξω φυσάει αέρας κι όμως μέσα μου
μέσα σ' αυτό το σπίτι πριγκηπέσα μου,
το φως σου και το φως χορεύουν γύρω μας
απίστευτος ο κόσμος κι ο χαρακτήρας μας...
(από την 'Πριγκηπέσα' του Σωκράτη Μάλαμα)


Ωστόσο -ποιος ξέρει- ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα,
ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία...

Πληγωμένο κοτσύφι
από κλαρί σε κλαρί.
Καθώς το αίμα του
στάζει στο χιόνι,
πληθαίνει το μαύρο.
Οι "δικοί" μας ποιητές έγιναν βιβλίο.
Τους έχουμε συναντήσει πολλές φορές στις διαδικτυακές μας βόλτες.
Κοντοσταθήκαμε, σχολιάσαμε, μαζέψαμε αισθήματα, σκέψεις, ιδέες.
Τυπώνονται.
Yannis Kroussos
Φαρακλάτα Κεφαλονιάς
Το προφίλ μου
το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μας είναι: ykroussos παπάκι yahoo τελεία gr Αγαπάμε την ψευδώνυμη παρουσία στο net κι ας μη το κάνουμε πράξη